De gezellen van de Lege Ton van Diogenes

Willy Bastiaensen

Korte biografie

Willy is geboren in Antwerpen in 1952 als oudste van vier kinderen.

Hij heeft een dochter en twee zonen, twee kleinzonen en twee kleindochters.

Verder wil Willy liever niets kwijt over zijn privéleven; dat is… juist, privé.

ABC van Willy

Adwaita.  Een spirituele stroming uit India.  Het  betekent letterlijk “niet-tweeheid”. Alleen de vormen en de verschijningen hebben een ogenschijnlijk gescheiden leven.  Maar alles is met elkaar verbonden.  Alles komt voort uit en keert terug tot het Ene Bewuste Zijn.  De essenties van deze “leer” vindt men terug in andere mystieke stromingen zoals het Boeddhisme, Zen, het Taoïsme, het Gnostieke Christendom, Rudolf Steiner, het Soefisme…

Botheid.  Of grofheid. Eén van de meest laakbare menselijke trekjes.  Jammer genoeg breidt deze psychische olievlek zich steeds meer uit over de mensheid en worden hoffelijkheid en fijngevoeligheid er door verstikt.

Leonard Cohen.  De moderne troubadour uit Canada met zijn poëtische diepzinnige en soms zelfs mystieke songs.  Door de jaren door, met geduldig oefenen, heb ik een aantal van zijn liedjes leren zingen en op de gitaar spelen.  En uiteraard zijn er ook de andere moderne troubadours zoals Bob Dylan, Donovan, Boudewijn de Groot, Norah Jones, de Beatles, Kate Bush en de tientallen andere.

De Dood is niet het punt achter een leven, maar het vraagteken.  De Dood… één van de krachtigste Zenkoans bij uitstek: wie was ik voor ik geboren ben, wat zal ik zijn als ik sterf? En de angsten die dat oproept! Niets zo ingrijpend en benauwend als mediteren over je eigen sterfelijkheid.

Echt en onecht.  Eerlijk en vals.  Probeer maar eens uit dit vraagstuk uit te komen.  Veel en veel moeilijker dan je denkt.

Futuliteiten: alles wat niet met liefde en begrip tegenover anderen gedaan, uitgesproken of nagestreefd wordt.

Gezelschap De Lege Ton van Diogenes.  Onopgericht 20 jaar geleden.  Alchemistisch vat waarin de ideeën van de gezellen Ludo en Willy rijpen.  Klankbord voor andere poëzieminnaars en letter-gourmands. 

Haiku, een paar vloeiende penseeltrekken, een korte fluistering van verwondering, een vluchtige mijmering, een glimlach in woorden, en dan… stil zijn.

Inwijding.  Wie wordt ingewijd in wat? Wie wijdt wie hoe in? En waar in?

Triest, in-triest maar niet te ontkennen.  Kijk maar naar het T.V.-nieuws, sla de kranten open, observeer je omgeving: de Jacht op elkaar is weer geopend.

Kinderen en hun kinderen.   “Je kinderen zijn je kinderen niet.  Zij zijn de zonen en dochters van ’s levens hunkering naar zichzelf.  Zij komen door je, maar zijn niet van je, en hoewel zij bij je zijn, behoren ze je niet toe.” Aan deze sublieme schitterende woorden van Kahlil Gibran zou ik alleen, bescheiden, nog dit willen toevoegen: kinderen (kleinkinderen, alle kinderen) zijn een uitnodiging en een uitdaging om  lief te hebben zonder de aanspraken van het ego.

De Liefde is een oneindig mysterie.  Wij zijn in wezen liefde.  Om dit te openbaren, komt zij tot ons in de gedaante van onze geliefden, onze kinderen, onze vrienden, en zelfs van onze tegenstanders en vijanden.

Medelijden, Mededogen, Medeleven.  Met medelijden stel je je op een subtiele manier nog boven en buiten iemand.  Met mededogen en medeleven ben je samen in de moeilijkheden en zorgen van iemand zonder dat die jouw innerlijke vrede aantasten. 

Ah de Nar: samen met de clown en de harlekijn behoort hij voor mij tot de heerlijke figuren die alle grootheidswaan en pretenties doorprikken zonder zelf pedant of arrogant te zijn.

Oorlogen, de gezwellen van de kankers van het patriottisme en het militarisme.

Poëzie.  Elk gedicht is de zoveelste poging om te zwijgen over het Onnoembare.  Of is ze een soort artistieke homeopathie: geconcentreerde taal om stil te leren zijn?

Het enige woord wat me hier invalt is Queeste, de zoektocht die ridders uit de ridderverhalen ondernamen voor een edel doel of om spirituele redenen.

Reizen is voor mij een metafoor: we zijn allemaal op doortocht hier.  Soms is het een zwerftocht als we niet weten waar we heen moeten of willen.  Soms is het een reis als we één of andere bestemming hebben ontdekt of voor ons uitgestippeld.  En soms is het een pelgrimstocht als we ons bezinnen op de vraag wie we zijn en wat we hier in dit leven doen.

Sprookjes, een levenslange liefde.  De Kleine Prins, De kleine Johannes, de sprookjes van Hans Andersen, Herman Hesse en andere… de vele prachtige prentenboeken ontstaan rond een sprookjesverhaal… ze staan al jaar en dag in mijn boekenkast.  En niet te vergeten: de vele sprookjesfilms die er de laatste decennia gemaakt zijn, én mijn geliefde schilders en tekenaars: Marc Chagall, Odilon Redon en Anton Pieck.

Bijna dertig jaar Toneel gespeeld op het liefhebberspodium.  Een onmisbare en dankbare school voor het schrijven van theaterteksten, waar ik zo’n 15 jaar geleden mee begonnen ben.

Soms heb ik het gevoel dat ik Uitgeschreven ben, dat er in essentie niets meer te vertellen valt, dat alleen volledig stil worden nog het ultieme “doel” is.  Maar dan is er weer die onstuitbare drang om met beelden en ritme bepaalde gedachten te vertolken of gevoelens te ventileren.  Of een of ander wonderlijk verhaal voor op de planken te bedenken.

Verleden en toekomst.  Er is alleen het Nu.  Verleden: een stapel aangename en pijnlijke herinneringen in “mijn” bewustzijn nu.  Toekomst: een stapel verlangens, angsten en verwachtingen in “mijn” bewustzijn nu.

De Wereld: ons alchemistisch atelier waar we geroepen zijn om al het lood van het ego (onze ambities, onze angsten, onze pijn en onze pleziertjes) te laten opbranden in het innerlijke vuur van de ziel, tot alleen het goud van de Goddelijke Geest overblijft.  Klinkt mooi en diepzinnig, ik weet het.  Maar ’t is wel gemeend.

De X-factor in het leven.  Er is een onmeetbare ongrijpbare allesomvattende liefdevolle Intelligentie die je boven je verstand en je gevoelens uit, leidt, zelfs al zit je diep in één of andere ellendige situatie “gevangen” en vraag je je af waarom je allerlei dingen moet meemaken.

Yin en Yang: niets is afgescheiden van elkaar, alles draait door en in elkaar.  De tegendelen worden alleen tegenstrijdig in en door het denken, door onze verslaving aan het breien van begrippen en verklaringen met de priemen “dat of dat”.

Zuid-Frankrijk, met de Languedoc of het land van de Katharen, als stipnotering: mijn geliefde reisbestemming.

Ludo Herwijn

Korte biografie

Ludo is geboren in Antwerpen in de lente van 1957.  Al vrij vroeg ontdekt hij het genoegen van het schrijven, maar zijn grootste liefde gaat uit naar film.  Al op tienjarige leeftijd hanteert hij de filmcamera en vanaf zijn twaalfde waagt hij zich aan kortfilms.  Denken in beelden zal altijd zijn handelsmerk blijven.  Hij schrijft tot de jaren tachtig vooral filmscenario’s.  Maar stilletjes aan komen ook gewone verhalen tot leven.  Hij ontmoet Willy Bastiaensen en ze worden vrienden voor het leven.  Ideeën voor projecten stapelen zich op en sommige komen echt tot stand.

Ludo heeft interesse voor alles wat de creativiteit prikkelt: film, fotografie, literatuur, maar ook de beeldende kunsten en de muziek.  Film, fotografie en literatuur beoefent hij actief.

Ludo is getrouwd en heeft twee dochters.

ABC van Ludo

Andersdenkenden.  Niet iedereen is gelijk, maar iedereen is gelijkwaardig.  Ik heb respect voor wie anders denkt en wie er een andere mening op nahoudt.  Het ligt niet in mijn aard om mijn mening op te dringen en zeker niet als de Waarheid te beschouwen.  Een ander klokje horen, verrijkt, maar het moet in harmonie zijn.

Boeken.  Mijn passie.  Ik kan geen boekenwinkel binnenstappen zonder wat rond te snuisteren en meestal dan een boek te kopen.  Ook de bibliotheek is voor mij een oase van rust.  Ik zal steeds als ik ergens op bezoek ben, een blik werpen op de plaatselijke boekenkast. 

Chaos.  Orde is niet aan mij besteed.  Ik ben nogal chaotisch in doen en denken, tot grote ergernis van die eronder lijden.  Nochtans moet ik wel vermelden dat mijn chaos voor mij duidelijk is.

Diogenes.  In moeilijke momenten tracht ik soms te bedenken hoe Diogenes zou reageren.  Hij is wel een buitenbeentje in de filosofische geschiedenis, maar vooral zijn ongebondenheid en zijn afkeer tot alles wat hem slaaf zou maken, spreekt me aan.

Emotie.  Ik ben vrij emotioneel en kan me nogal opboeien als iets niet naar mijn zin is, maar wel te verstaan zonder afbreuk te doen aan de vrijheid van de ander.  Onrecht, iemand zonder nadenken labelen, oordelen zonder te beoordelen, het zijn zaken waarbij ik heftig kan reageren.

Film.  Al van mijn tien jaar fascineert het maken van films mij.  Ik heb een tijdje op de filmacademie gezeten en probeer nu regelmatig kortfilms te maken gebaseerd op eigen scenario’s of scenario’s geschreven door Legeton-kompaan Willyiam.

Gelijkheid.  Naast broederlijkheid (én zusterlijkheid) en vrijheid, de slogans van de Franse Revolutie waar ik me met plezier achter schaar.  Indien deze waarden met volledig respect en rationeel zouden toegepast worden, zou er heel wat minder wetten nodig zijn.  Helaas regeert nog steeds de pickingorder binnen het mensdom en zijn we nog verder verwijderd van deze idealen.

Haiku.  Deze typische dichtvorm heb ik een tiental jaren geleden leren kennen en sindsdien waag ik me regelmatig aan het schrijven van een haiku.

Italië.  Al uit mijn tienertijd heb ik een zwak voor Italië: de cultuur, de taal, het eten, de (vooral) zuiderse mentaliteit van dolce far niente én de gelato.  Ik drink zelden koffie, maar voor een echte cappuccino ben ik wel te vinden. 

Japanse tuin.  Als ik ergens neerstrijk en er is een Japanse tuin dan probeer ik hem te bezoeken.  Het geeft mij rust en aanleiding tot nadenken over dit leven en mijn plaats in de natuur.  Meestal borrelt er dan een haiku op.

Kinderen.  Fascinerend hoe je trekjes van jezelf in je eigen kinderen ontdekt.  En al even fascinerend het groeiproces waardoor de kinderen moeten, met al hun vragen en hun verwonderingen. 

Liefde.  Mijn grote liefde is vrij onverwacht mijn leven gekomen.  Nu is zij mijn grote steun en toeverlaat voor de momenten waarop ik mij ellendig voel.  En als ‘kunstenaar’ heb ik dikwijls het gevoel van miskenning of negeren.

Mededogen.  Een deugd die ik tracht dagelijks te beoefenen, maar hoe ver sta ik er soms vanaf.  Dan besef ik dat mijn Pad nog lang is.

Nieuwsgierig.  Ik ben nogal nieuwsgierig.  Nieuwtjes of nieuwe weetjes kunnen altijd een bron zijn voor een verhaal of een gedicht.

Oosten.  Het Licht komt vanuit het oosten en zal uiteindelijk de duisternis verjagen.  Oosten startplaats voor een nieuwe dag en windrichting waarin ik heel wat symboliek heb ontdekt en nog steeds ontdek.

Pad.  Mijn Pad is mijn Leven en omgedraaid.  Het bewandelen van ons Pad is verbonden met onze manier van leven.  Elk moment van onze tocht is belangrijk genoeg om bewust te zijn.  Kijk vooral niet vooruit, want je zou het mooie bloempje langs de zijkant missen. 

Quo vadis.  Of beter quo vadimus, waar gaan wij heen?  In het verlengde van het vorige woord kan ik alleen maar zeggen leef hier en nu.  Het verleden is voorbij en de toekomst is onzeker, dus het nu is het belangrijkste. 

Roman.  Het was ooit een droom van mij om een roman te schrijven. Met Uitvliegen is het gelukt en ik debuteerde in 2020.

Sonnetten.  Met dit dichtgenre is het zwoegen en zweten, maar als ik dan mijn gevoel in de juiste woorden en rijm heb gezet, ben ik een tevreden dichter.

Tijd.  Ik heb zoveel ideeën voor projecten.  Helaas is de tijd meestal een hindernis die ik zelden kan ontwijken.  Ik probeer al jaren – zonder veel succes – van de tijd mijn vriend te maken.

Uitstelgedrag.  Omdat ik nogal veel (te veel) plannen heb om op een gewone (vrije) dag te realiseren, stel ik nog al eens wat uit, noodgedwongen omdat het aantal uren in een dag nu eenmaal beperkt is.

Vrij-woorden.  Vrijheid, vrijzinnig, vrijdenken, vrijuit, vrijmoedig, vrijlopen: woorden met een grote betekenis en waarde.  Als ‘diogonaut’ staan deze begrippen hoog in mijn vaandel.

Wijsbegeerte.  Begin jaren 80 heb ik op een vrij prettige wijze kennisgemaakt met wijsbegeerte.  In diverse praatcafés die Antwerpen rijk is, verbeterden we toen de wereld en filosofeerden er op los.  Na tientallen jaren woedt het wijsgerig vuur nog steeds in mij en blijf ik verwonderd over de wereld waarin wij leven.

Xenofobie.  De vrees voor al wat onbekend of vreemd is, belet om mensen dichter bij elkaar te brengen.  Welk een rijkdom gaat hierdoor niet verloren?

Yin Yang.  Dit principe komt vaker voor dan wij vermoeden, vb. 21 december: het begin van de winter, de donkerste dag van het jaar, maar vanaf dan beginnen de dagen te lengen.  Andere voorbeelden zijn: in het verleden zit de toekomst, in de appel zit de pit voor een nieuwe boom.  En de mensheid denkt dat ze zich boven de natuur kan verheffen.  Gelukkig beginnen meer en meer mensen zich ‘natuurlijk’ te gedragen.

Zon.  Wanneer de zon volop schijnt, lijkt de wereld mooier.  De natuur bloeit dan helemaal open en iedereen is vrolijk.  Het is dan genieten.